گل یاس آل طه

رفتار زن به هر شکل که باشد داراي پيام است. راه رفتن، نگاه کردن، سخن گفتن و پوشش او همه زبان ارتباط وي با ديگران است و اين امر، انکار نشدني است.

بر اين اساس بايد سخن گفتن و راه رفتن را- به ويژه براي زنان- يکي از دشوارترين کارها برشمرد.

«و لا يضربنَّ بأرجُلِهِنَّ لَيعلم ما يخفين من زينتهن»(سوره نور:آيه 31)

اين آيه بيانگر اين موضوع است که راه رفتن زن به گونه اي نباشد که موجب گردد زينت هايش ظاهر و آشکار گردد و مردان را متوجه به خود کند، قرآن تأکيد مي کند، همان طور که زن نبايد نقاط و محدوده ي تحريک آميز خود را در پيش مردان قرار دهد، نبايد زمينه فساد و هيجان برانگيز را حتي از راه گوش موجب گردد. از قتاده روايت است که «پيش از نزول اين آيه زنان عادت داشتند، که در حالت راه رفتن (مشي) پاي بر زمين بزنند تا آواز خلخال بگوش مردان برسد و بدانند که در پاي خلخال دارند، حق تعالي با اين آيه آنها را نهي فرمود.»

در صدر اسلام، زنان عرب خلخال به پاي خود مي بستند و در موقع راه رفتن سر و صداي آن بلند مي شد و نظر مردان نامحرم را به سوي خود جلب مي کرد. لذا خداوند غيور به بانوان مي فرمايد : از اين گونه کارها که باعث تحريک بيگانه مي شود، اجتناب کنند :

«وَ لا يَضربنَّ بِأرجُلهِنَّ ليعلم ما يُخفينَ مِن زينَتِهِنَّ»

زنان هنگام راه رفتن پاي خود را به زمين نزنند تا زينت پنهانشان دانسته شود و صداي خلخالي که بر پا دارند به گوش رسد.

«و لا يضربنَ باَرجُلهِنَّ» و بايد نزنند زنان پاهاي خود را بر زمين به وقت راه رفتن، ليعلم ما يخفين من زينتهنَّ : تا دانسته شود آنچه پنهان مي دارند از زينت هاي خود که خلخال است، يعني بايد که آواز خلخال خود را به گوش اجنبي نرسند تا موجب ميل مردان بر ايشان نشود. و اين معناي رسايي است در نهي کردن، آشکار بودن زينت و بالاترين دلالت است. عبدالله بن عباس و عباده روايت نموده اند که : در صدر اسلام زن ها در موقع عبور و مرور از کوچه و بازار، پاهاي خود را به زمين مي زدند تا آواز خلخال آن  به گوش مردها مي رسيد و گوش مردهاي  شهوتران را پر نموده، سبب هيجان و غلبه شهوت ايشان بود. خداي تعالي از اين عمل جلوگيري فرمود و حکم را معلل فرمود به جمله (لِيعلم مايُخفين مِن زينتهنَّ) بنابراين حکم (وَلا يَضرِبنَ باَرجُلهِنَّ) از دو نقطه داراي اهميت است :

يکي آن که در راه رفتن، آواز و صداي خلخال و ساير طلا و آلات و زيورهاي آنها به گوش نامحرم نرسد.

دوم آنکه در موقع راه رفتن طوري راه نروند که عشوه و ناز به خرج مردها بدهند، زيرا بسياري از زن ها اگر هيچگونه طلا آلات همراه نداشته باشند و صورت آنها پوشيده باشد و آرايش خود را نشان ندهند، لکن به طرزي راه روند که همان راه رفتن آنها مهيج شهوت و سبب فتنه و فساد است. لذا خداي تعالي نهي فرمود و اين حکم نسبت به تمام زنان ثابت است تا روز قيامت.

زنان در رعايت عفت و دوري از اموري که آتش شهوت را در دل مردان شعله ور مي سازد و ممکن است منتهي به انحراف از جاده عفت شود، آنچنان بايد دقيق و سختگير باشند که حتي از رساندن صداي خلخال را که در پاي دارند به گوش مردان بيگانه خودداري کنند، اين گواه باريک بيني اسلام

در اين زمينه است.

خلاصه زنان بايد در رعايت عفاف و پرهيز از امورجلبِ توجه کننده مردان، بيشتر دقت و احتياط کنند که حتي صداي زينت پنهاني آنها، عامل انحراف فکرها و تباهي دل ها نگردد.

منظور اين است که اعمال و رفتار و پوشش زن ها و استفاده آنان از وسايل زينتي و آرايشي و عطر و بوي خوش نبايد به نحوي باشد که باعث جلب توجه و تحريک مردان گردد، بلکه بايد عفيفانه و خدا پسندانه باشد، چرا که مقتضاي نهي در آيه، حرام و گناه کبيره است.

نتيجه اين که دين مقدس اسلام براي پوشش بانوان دو وظيفه مقرر فرموده : يکي کميّت پوشش که بايد تمام بدن از سر تا پا را بپوشاند، جز صورت، دست ها تا مچ. پوشش اين اعضا واجب نيست گرچه خوب و شايسته است و دوم کيفيت پوشش که بايد زينتي و بدن نما و زننده و تحريک کننده نباشد.